2009 Σεπτεμβρίου | Βόλτες στην πρωτεύουσα

Archive for Σεπτεμβρίου, 2009

Γιατί έτσι!

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 27th, 2009

Πιστεύεις στο Θεό, στις στιγμές, στη δύναμη του “θέλω”, στην τύχη, στον έρωτα και χάνεις την πίστη σου στους ανθρώπους.

Το ερώτημα είναι αν Τον έβλεπες μπροστά σου για λίγα δευτερόλεπτα τι ακριβώς θα τον ρωτούσες και ποια θα ήταν η σωστή απάντηση; Όπως λέει ένα τραγούδι, “η πιο σοφή απάντηση γεννάει ένα γιατί” (Ακροβάτες). Θα ρωτούσες γιατί με πρόδωσες, γιατί δεν θέλεις, γιατί μου λείπεις, γιατί με αποφεύγεις, γιατί με πληγώνεις; Θα απαντούσε σαρκαστικά “Γιατί έτσι!”. Είναι η πιο απλή και ουσιαστική απάντηση που θα μπορούσε να δοθεί. Τα περιλαμβάνει όλα. Γιατί σ’ αγαπώ, γιατί φοβάμαι, γιατί δεν αλλάζω, γιατί δεν θέλω, γιατί σου αξίζει.

Οι πιο σημαντικές στιγμές μας, πέρασαν δίχως απαντήσεις, χωρίς επιχειρήματα και αρκετά δάκρυα. Δόθηκε προτεραιότητα στα βλέματα, ενώ τα λόγια γίναν εκκρεμότητα. Άλλωστε, όλα τα “γιατί” δεν έχουν απαντήσεις. Ίσως έχουν αισθήματα, κρύβουν αλήθειες, θίγουν εγωισμούς, αποκαλύπτουν απαράδεκτες συμπεριφορές και αντηχούν περίεργα στα αυτιά μας.

Την επόμενη φορά που θα ρωτήσεις το “γιατί”, σκέψου αν εσύ θα απαντούσες με ειλικρίνια και θάρρος. Αφού το επεξεργάστηκες, τώρα μπορείς να κάνεις την ερώτησή σου.

Φθινοπωρινές σκέψεις by Jane

Posted in Σκέψεις | No Comments »

Νύχτες Πρεμίερας

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 27th, 2009

Οι Νύχτες Πρεμιέρας είναι και φέτος κοντά μας από 16 εως 27 Σεπτεμβρίου. Οι βόλτες δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στη μαγεία του κινηματογράφου. Επισκεφτήκαμε τον all time classic κινηματογράφο Δαναό (Κηφισίας 109, Αμπελόκηποι) και τιμήσαμε τις δημιουργίες του Mexico city.

Μια ταινία του σκηνοθέτη Carlos Cuaron, με τίτλο “Ρούντο και Κούρσι” (Rudo y Cursi) που αναφέρεται στον ανταγωνισμό μεταξύ δύο αδελφών. Από υπάλληλοι σε φτωχές φυτίες μπανάνας μεταφέρονται στο γρασίδι, με τη βοήθεια ενός κυνηγού ταλέντων, αμφιβόλου ηθικής. Ο πόλεμος αρχίζει με μια μπάλα, αντιμέτωποι σε δύο διαφορετικές ομάδες του Μεξικού. Πάθη και λάθη κρατούν για λίγο την επιτυχία τους, ενώ επανέρχονται στην πραγματικότητα με ανώμαλη προσγείωση. Οι πρωταγωνιστές του «Θέλω Και Τη Μαμά Σου», ξανά στις οθόνες.

Επόμενη προβολή, πάλι από το Μεξικό. Ο Κάρι Φουκουνάγκα κερδίζει το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη στο Ενδιβούργο, για την ταινία “Χωρίς όνομα“. Δύο παιδιά στην εφηβεία τους προσπαθούν να περάσουν τα σύνορα του Μεξικού. Από την Ονδούρα προς τον πολυπόθητο προορισμό των Ηνωμένων Πολιτειών. Η κόλαση των συμμοριών και η υποταγή τους σε εκείνη τους κρατάει δέσμιους. Μια ιστορία αγάπης, σκηνές καταδίωξης, ωμή αλήθεια και μια πολύ καλή φωτογραφία από τον Adriano Goldman θέτουν γερές βάσεις. Αποτέλεσμα όλων αυτών το βραβείο σκηνοθεσίας στο Σάντανς.

Info
Στο επίσημο blog

Τι μου άρεσε:
1) Όσες ταινίες και αν κατεβάσεις, την αίσθηση του cinema, τη μυρωδιά του ποπ κόρν, του κρύου αναψυκτικού και του διαμαντένιου ήχου, δεν μπορείς να τη γευτείς.
2) Βλέποντας την ταινία Rudo y Cursi καταλήξαμε ότι “Στα υπόγεια είναι η θέα”, όπως ερμηνεύει ο Πασχάλης Τερζής
3) Είναι θαυμάσιο να έχεις φίλους του χώρου.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Άς άντεχαν ακόμα περισσότερες προβολές, τα μειωπικά μου μάτια.
2) Μέχρι την Κυριακή προθεσμία για νύχτες κινηματογράφου, ένα σαββατοκύριακο δεν αρκεί.

Κινηματογραφικές βόλτες,
Jane

Posted in Κουλτούρα, να φύγουμε | No Comments »

Νέα γεννιά, νέες φωνές

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 25th, 2009

Στις 9 Οκτωβρίου μην κανονίσεις τίποτα! Σου έχω ερμηνείες, νέες φωνές, πολλές συγκινήσεις, συνεργασίες με άρωμα γυναίκας και ταλέντο που ξεχειλίζει επί σκηνής. Η Ελεωνόρα Ζουγανέλη, η Νατάσσα Μποφίλιου και η Ρίτα Αντωνοπούλου ενώνουν τις δυνάμεις τους, ώστε να μας χαρίσουν ζεστασιά στα πρώτα κρύα του φθινοπώρου.

tehnopolis_fwnes

Στο πλαίσιο του θεσμού “Η Νέα Γενιά της Μουσικής Πατάει στο Γκάζι” οι τρείς ερμηνεύτριες υπό την επιμέλεια του Γεράσιμου Ευαγγελάτου και του Θέμη Καραμουρατίδη παρουσιάζουν τα τραγούδια τους αλλά και αγαπημένες μελωδίες της μουσικής σκηνής, στον προαύλιο χώρο της Τεχνόπολις (Πειραιώς 100). Το εισιτήριο της εκδήλωσης κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα, προπώληση 10€, ταμείο 15€. Ας ξεχάσουμε την ψύχρα του Οκτώβρη, μας περιμένει καλλιτεχνική ζεστασιά από εκπληκτικές ερμηνεύτριες.

Must be there:
1) Για να δεις τη Νατάσα να ερμηνεύει το κομμάτι “Τσιγάρα Βαριά” από τη νέα της δουλειά, Τρία Μυστικά. Απλά σε μαγεύει.
2) Για να διαπιστώσεις οτι η Ελεωνόρα δεν εκλιπαρεί μόνο με το γνωστό σε όλους “Έλα“. Η φωνή της έχει έκταση και πάθος για πολλά αγαπημένα κομμάτια.
3) Δίνουμε ευκαιρία στην Ρίτα Αντωνοπούλου να κρεμάσει για λίγο το κουστούμι από τη συνεργασία της με τον Θάνο Μικρούτσικο και να της δωθεί ανάσα για σόλο εμφάνιση!

Κολλημένη με το έντεχνο,
Jane

Posted in Συναυλίες | No Comments »

Zonar’s

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 22nd, 2009

Αισιόδοξος είναι ένας άνθρωπος που βλέπει παντού πράσινα φανάρια. Απαισιόδοξος είναι κάποιος που βλέπει παντού κόκκινα. Ο αληθινά συνετός άνθρωπος έχει αχρωματοψία. Albert Schweitzer

Βλέποντας τα φανάρια πορτοκαλί, βολτάρουμε στο αγαπημένο Κέντρο της πρωτεύουσας. Το μικρό καλοκαίρι του Σεπτέμβρη φτάνει στο τέλος του. Την τιμητική τους, αυτή την περίοδο, έχουν οι συναυλίες. Κωστής Μαραβέγιας στο δήμο Δάφνης (την περασμένη Παρασκευή), Νατάσα Μποφίλιου απόψε στο Ίλιον, Παυλίδης στο θέατρο Βράχων και η προπώληση εισιτηρίων είναι μια αφορμή για εξόρμηση στις λεωφόρους της Αθήνας.

zonar's

Στάση στου Zonar’ s. Το φημισμένο στέκι, πρωτοάνοιξε το 1934 από τον Κάρλο Ζωναρά, έναν ομογενή από την Αμερική. Το bistrot που γνώρισε μεγάλες δόξες στη δεκαετία των 50’s – 60’s, με θαμώνες αστέρες του ελληνικού κινηματογράφου, λόγιους, εφοπλιστές, πολιτικούς. Μετά από 6 χρόνια απουσίας, το 2007 επέστρεψε κοντά μας. Η αίγλη του καταστήματος έχει χαθεί, ισχυρίζονται αρκετοί. Η ανάμνηση όμως παραμένει, υποστηρίζουν άλλοι. Σε αυτό τον “μύθο” ο freddo κοστίζει 5,50€, ενώ η φρουτοσαλάτα 7,50€. Αναρωτιέμαι αν πληρώνουμε τα “λάθη” του παρελθόντος ή την πολυπόθητη “θέα” της Βουκουρεστίου. Δεν μπορώ να πω…ο Αθερίδης στο δίπλα τραπέζι είναι αρκετά καλό κίνητρο, όταν όμως ο καφές μου δεν είναι μέτριος αλλά πετιμέζι, αισθάνομαι ηλίθια για τα 5,50€ (Καλά αισθάνομαι ; )

Να πούμε και δυο καλά. Σε αποζημιώνουν οι minimal πεντακάθαρες τουαλέτες, το υγρό σαπούνι -γαλάκτωμα χεριών. Όμως το service είναι αρκετά αργό, μόνο το refill νερού, δεν αρκεί. Αν το Zonar’s προσπαθεί να κρατήσει το όνομα του παρελθόντος, τότε ο Μαχατμα Γκάντι έχει να πεί πώς “Πρέπει να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε“.

Πληροφορίες
Πανεπιστημίου (Ελ. Βενιζέλου) & Βουκουρεστίου
Κολωνάκι

Τι μου άρεσε:
1) Προσφορές στα Metropolis. Ελένη Βιτάλη με 7,90€.
2) Λιώνω τις σόλες μου στην Πανεπιστημίου. Βιβλία, cd, καφέδες πάντα με το κουκλάκι δίπλα.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Δεν μου ταιριάζει το Κολωνάκι, αλλά το προκαλώ μέχρι να βρούμε κοινό κώδικα επικοινωνίας.
2) Αν ήσουν δίπλα μου θα τρελαινόσουν με τις βόλτες στο κέντρο, τα παλιά βινύλια και τις σύντομες στάσεις για καφεδάκι.

Αγαπάω κέντρο,
Jane

Posted in Μια γουλιά καφέ | No Comments »

Γνωριμίες Ναυάγια

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 22nd, 2009

Μπαίνεις στο πρώτο λεωφορείο, με πόνο στον αυχένα, νεύρα κρόσια από τη δουλειά. Καθώς προσπαθείς να κρατήσεις την ισορροπία σου, πιασμένη από τις χειρολαβές, την συναντάς μπροστά σου. Πέρασε κιόλας ενάμισης χρόνος;

Της γνέφεις από μακριά, εκείνη προσποιείται ευχάριστη έκπληξη. Ρωτάς τα νέα για τη δουλειά, αν η σχέση της προχωράει σε γάμο και πώς τα πάει με τα μαθήματα χωρού. Διάφορα που για σένα είναι αδιάφορα ενώ για εκείνη ενδιαφέροντα. Σε κάποια στιγμή παύσης, σου απολογείται με τρεμάμενη φωνή οτι δεν είχε ιδέα για τα τελευταία δυσάρεστα γεγονότα (ίσως δεν ρώτησε ποτέ να μάθει). Ενώ σκέφτεσαι να απαντήσεις οτι “η άγνοια είναι εθελοντική αποτυχία“, ξέρεις οτι τα λόγια σου θα χτυπήσουν στο μπαρμπρίζ και θα επιστρέψουν ανέγγιχτα πίσω. Με ένα χαμόγελο της απαντάς, πως δεν πειράζει. Βλέπεις στα μάτια της λύπηση και όχι λύπη. Στην ουσία ένα τεράστιο ερωτηματικό σχηματίζεται στα μάτια της “Εσύ γιατί μπορείς να χαμογελάς; Τα έχω όλα και ακόμα να μάθω τον τρόπο“. Φράση ζήλειας και όχι θαυμασμού.

Πάντα με έβλεπες ανταγωνιστικά, γιατί…ποτέ δεν κατάλαβα. Παλαιότερα σου μιλούσα για τις μικρές μου χαρές, τα τραγούδια που με ταξιδεύουν και εσύ παρατηρούσες τις ψηλοτάκουνες μπότες μου, τα βαμμένα μου νύχια και το ντεγκραντέ κούρεμά μου. Σημείο επαφής, μηδέν εις το πηλίκο. Επί δύο χρόνια, πίναμε μαζί τον πρωινό μας καφέ. Εδώ ακριβώς ταιριάζει η φράση “δε με ήθελες, απλά σου έτυχα“. Ίσως δεν μπόρεσες να καλοδεχτείς την τύχη σου, ούτε να την κλωτσίσεις. Ευτυχώς έχω αρκετή “δύναμη στα πόδια” και πήρα την απόφαση να εκτελέσω πρώτη το σούτ.

Όταν αφήνω πίσω ανθρώπους ή καταστάσεις, με τον καιρό, αισθάνομαι πώς ποτέ δεν έζησα τίποτα απ’ όλα αυτά. Πολλά πρόσωπα δεν αξίζουν να βρίσκονται στην μνήμη μου, για κανένα λόγο. Όυτε το χρώμα των ματιών τους δε θυμάμαι. Μπορώ να δεχτώ την απώλεια, τον πόνο, την ειρωνία, την απελπησία, το ψέμα (μερικές φορές) αλλά ΠΟΤΕ την λύπηση!

Stories by Jane

Posted in Σκέψεις | No Comments »

Palacio

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 16th, 2009

palacio

Κάποια απογεύματα συναντάς φίλους για έναν γρήγορο καφέ, με σκοπό να πείς τα νέα του καλοκαιριού, αλλά καταλήγεις να αναλύεις τους φόβους, τα προβλήματα και τις ανησυχίες, που ποτέ ως τώρα δεν σου είχαν εκμυστηρευτεί.

Συνάντηση στο Palacio, στη γνωστή σε όλους Σούτσου. Ένας νέος χώρος, με Minimal γραμμές, όπου επιτέλους το κάπνισμα επιτρέπεται εντός του χώρου. Παράνομο ή μη, πάντως σίγουρα είναι στα υπέρ μου. Το πελατολόγιο του Palacio στηρίζεται στα επαγγελματικά ραντεβού. Διαθέτει κρύα πιάτα και sandwich, για τους πεινασμένους workalholic. Σας συμβουλεύω να μην προτιμήσετε club sandwich. Αλλά ο καφές του, καλύπτει τις απαιτήσεις μου.

Μιλώντας για internet, αμαρτίες γονέων, ιδιαίτερες σχέσεις μεταξύ νέων, μουσική και πρόσωπα του παρελθόντος, πέρασε ένα ευχάριστο τρίωρο. Δεν βαρέθηκα ούτε μια στιγμή, απλά εξέφρασα μικρά παράπονα, για αλλαγή. Ευτυχώς δεν τα εννοώ όλα. Οι μικρές “κακίες” μου είναι καλοπροαίρετες, για να λήγουν οι ιστορίες με αίσιο τέλος, δίχως παρεκτροπές.

Πληροφορίες
Σούτσου 8
Αμπελόκηποι
211-7009586

Τι μου άρεσε:
1) Όταν η νομοθεσία δεν σταματάει τους φίλους του καπνού.
2) Καιρό είχαν να με παρομοιάσουν “δυνατή”.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Όταν πολλοί κάνουν σενάρια για μένα, χωρίς να με ξέρουν.
2) Νιώθω αμήχανα όταν διατυπώνονται ερωτήσεις εκ των υστέρων.

Καλοπροαίρετα σας φιλώ,
Jane

Posted in Μια γουλιά καφέ | No Comments »

Αγαπάς τον περίπατο;

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 15th, 2009

Αν είσαι λάτρης των φθινοπωρινών τοπίων, χαίρεσαι με τα κιτρινισμένα φύλλα που σκορπίζει ο αέρας, τότε μια βόλτα στον εθνικό κήπο της πρωτεύουσας, ίσως είναι απαραίτητη.

aigli

Σάββατο μεσημέρι στο λιγοστό πράσινο της πόλης μας, ανάμεσα σε μια μικρή λίμνη, ψηλούς φοίνικες, πολλούς Ιταλούς, μοναχικά ζευγάρια και αφεντικά σκύλων περάσαμε ένα όμορφο απόγευμα. Μιλώντας για μουσικά δρώμενα της ελληνικής rock σκηνής, απολαύσαμε το καφεδάκι μας, στην Αίγλη του Ζαππείου.

Μερικά πράγματα δε μένουν ίδια, ακόμα και αν θέλουμε να πιστεύουμε το αντίθετο. Κάποτε διέσχιζα τον Κήπο και χάζευα τα ζωάκια που υπήρχαν εκεί. Μέσα σε κλουβιά, πάνω στα δέντρα, μια φωλιά για την πανίδα της πρωτεύουσας. Ξεκινώντας από το Σταθμό Λαρίσης έως το Πολεμικό Μουσείο, περπατώντας το κέντρο της Αθήνας. Κάθε δεκαπέντε μέρες η ίδια διαδρομή, η ίδια συνοδός. Όλα πλέον είναι τόσο διαφορετικά.

Οι βόλτες μου στην πρωτεύουσα ξεκίνησαν να γίνονται τακτικές, με αφορμή κάποια προβλήματα υγείας. Ποτέ δεν την συμπάθησα ιδιαίτερα. Φασαρία, καυσαέριο, πολυκοσμία, ζέστη, άπνια και ένα σωρό λόγοι να με απωθούν. Η παρέα σου με έκανε να δω την καλή-αθέατη πλευρά του μεγάλου θηρίου, που λέγεται Αθήνα.

Ψωνίζοντας υφάσματα στην Καλαμιώτου, με γρήγορη στάση στην Αιόλου για καφεδάκι, επίσκεψη στο αρχαιολογικό μουσείο για να μαθαίνω τον “πολιτισμό μας”, μου έλεγες. Μακριά σου νιώθω απολίτιστη. Το μόνο που ξέρω σίγουρα καλά είναι τη διαφορά του κρεπ σατέν και του σουά σοβάζ. Τι είναι το φεστόνι και η μπάσκα στο μανίκι. “Γιατί χρησιμοποιείς καρίνα στα ρούχα; Για να στέκουν καλύτερα! ” θυμάμαι μου απαντούσες.

Μετά από χρόνια βρίσκομαι στα ίδια μέρη, χωρίς “καρίνα”. Δεν ξέρω αν στέκω καλά, σίγουρα όμως μαζί σου θα μπορούσα ακόμα καλύτερα!

Περπατώ περπατώ εις τον Κήπο,
Jane

Posted in Μια γουλιά καφέ | 1 Comment »

Σαν ταινία…

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 15th, 2009

Η ιστορία συνεχίζεται. Ακόμα μια ιστορία από αναγνώστρια, ήρθε στο mailbox. Σκέψεις που μιλούν με τη σιωπή, κάνουν μια μικρή εμφάνιση στα μάτια, καθώς τα μικρά φωτάκια της πόλης μας ταξιδεύουν…

Όταν ανάψουν τα πορτοκαλί φώτα της πόλης,η υγρασία σε δροσίζει και σε καίει μαζί, οι πεταλούδες μέσα σου ταξιδεύουν απ’τις πατούσες στο στομάχι και πάλι πίσω, όλα σου φαίνονται σαν ταινία. Διαλέγεις το soundtrack, εσύ το διαλέγεις. Από την αρχή ξέρεις γιατί “αυτό”. Έχεις τους λόγους σου που είσαι αντικοινωνική, έχεις τους λόγους να μη μιλάς, να χαζεύεις τους τοίχους, να μη τους κοιτάς στα μάτια.Μπερδεύονται όταν δείχνεις κουλ. Το σώμα σου τρέμει. “Μη μ’αγγίξει, θα το καταλάβει, μη..”κι έπειτα κρυψώνα πού θα βρεις; Καμιά αγκαλιά.

Ο δρόμος άδειος, δίπλα σου οι φίλοι, οι γνωστοί άγνωστοι. Ψυχή που ποτέ δε σου δόθηκε και δε θα σου δοθεί. Σκηνοθετημένα όλα. Οι φράσεις, τα τυχαία αγγίγματα. Τόσα που έκανες κι άλλα τόσα που δεν ήρθαν τελικά στη ζωή. Στις ψιχάλες της βροχής, ρίχνεις κι εσύ το ποτάμι σου, σ’αυτό το δρόμο. Έτσι κι αλλιώς.. αύριο θα σε θυμάται κανείς;“Λέρωσέ με, όμορφη πόλη. Γέμισέ με καπνό. Κράτησέ με, διώξε με. Φίλα με, χτύπα με. Κάνε κάτι. Κάν’το όμως.”Η σιωπή σου πιο δυνατή από ποτέ. Η μουσική καρφώνεται μέσα μου. Ο πιο μονότονος ήχος. Η δήθεν μελωδία, τα δήθεν φωνητικά, οι δήθεν στίχοι. Τίποτα. Απλά βρήκα μια κλωστή να σε δέσω πάνω μου για 3.59″.

Δε σε θυμάμαι.
Τα φώτα σου ίσως…Τα φύλλα που είδα να πέφτουν, το περίεργο βλέμμα σου στον καθρέφτη. Ποτέ δε μπόρεσα να εξηγήσω. Συντροφιά στις σκέψεις η γεύση του καπνού που ξεμένει στη γλώσσα μου μετα από στρίψιμο. Πιο πικρή κι από αυτή που μου ‘δωσες. Ιστορίες, αν θες, μπορώ να σου φτιάξω. Να σε βολέψουν. Nα στις δώσω να μου τις πεις. Κι έτσι να ηρεμούσε η ψυχή μου.Σαν τις άλλες φορές, συναντιόμαστε. Σε όποιο μέρος θέλω. Μου κρατάς το χέρι, με φιλάς, με αγκαλιάζεις, με ξαναφιλάς. Με κοιτάς στα μάτια, χαμογελάς και, μες στα φώτα σου, πεθαίνεις.Ν.

Μην ξεχνάς οτι τα δάκρυα είναι πάντα νόστιμα,
Jane

Posted in Σκέψεις | No Comments »

Μα μ’ έκλεψε η λύπη!

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 13th, 2009

μαλαμας
Όλα ξεκίνησαν από ένα τσιγάρο ατέλειωτο, που ήταν βαρύ σα τη μοναξιά. Το πρώτο άκουσμα από τον τραγουδοποιό με τον ιδιαίτερο ήχο, που δεν τεμαχίζεται ποτέ και για κανέναν. Στίχους, μουσικές, ερνηνείες και φανατικό κοινό, τον ακολουθούν από το 1989 ως σήμερα.

Στο Φεστιβάλ του Βύρωνα στις 9 του Σεπτέμβρη, απολαύσαμε τον “πρίγκιπα της θλίψης”, παρέα με ψημμένες ρακές, πολλές μπύρες και στίχους που μιλούν για στιγμές που σταματούν με τα φτερά ανοιγμένα. Μαζί του ο Παραουλάκης στη φλογέρα, η Μαρίνα Δακανάλη στα φωνητικά, ο Αντωνίου στην ηλεκτρική κιθάρα. (Sorry για όσους ξεχνώ).

Πετάξαμε τη θλίψη, υποδεχτήκαμε το φθινόπωρο, τραγουδήσαμε μέχρι αφωνίας, γελάσαμε με τα αστεία του Σωκράτη, μα πιο πολύ ταξιδέψαμε με τα λόγια που μας θυμίζουν πώς γρήγορα συνήθισα τα νιάτα μου τ’ ατίθασα. Παρέα με την πιο fan του Σωκράτη, που κάποτε της αφιέρωσα αυτό για να θυμάται τα φοιτητικά της χρόνια. Έτσι έγινε η αρχή. Όπου γάμος και Μάλαμας , η Βασίλω πρώτη

Οι συναυλίες του καλοκαιριού για τον Σωκράτη δεν έφτασαν στο τέλος. Στις 16 του μήνα θα βρίσκεται στο Δημοτικό Αμφιθέατρο “Θανάσης Βέγγος”, με είσοδο 15 ευρώ. Φήμες λένε οτι ο αγαπημένος τραγουδοποιός ετοιμάζεται να μπεί στο studio και να μας προσφέρει νέα μουσικά διαμάντια. Αναμένουμε μέχρι νεοτέρας.

Τι μου άρεσε:
1) Η συναυλία ξεκίνησε κάπως έτσι.
2) Τέτοια έκσταση, μόνο ακούγωντας Σωκράτη.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Αρχικά ο ήχος είχε πολλά λάθη.
2) Στο Θέατρο Βράχων η διάρκεια των συναυλιών είναι περιορισμένη. Μέχρι τις 00:30 με πολλά παρακάλια.

Μα μ’ έκλεψε η λύπη,
Jane

Posted in Συναυλίες | No Comments »

Δίοδος

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 13th, 2009

diodos

Μια βότλα στην πλάκα, δίπλα στη Ρωμαική Αγορά, ψάχνοντας τα πιο ήσυχα στενάκια για να πούμε τα καθημερινά μας. Μετά από πολύβουα φαγάδικα, μικρά καφέ, τουριστικά καταστήματα με σανδάλια και μπλουζάκια “Ι love Greece”, αράξαμε στην παραδοσιακή Δίοδο, επί της Ανδριανού.

Ένα τουριστικό ταβερνάκι-καφενεδάκι, εξυπηρετεί ξένους και ντόπιους εδώ και χρόνια. Τo προτιμήσαμε λόγο ονόματος, κεντρικού σημείου, θέας στα “αρχαία” που χαζεύουν τα γερμανάκια-αγγλάκια-γαλλάκια (όχι μόνο), καθώς οργώνουν το κέντρο της πρωτεύουσας.

Μετά τις διακοπές είμαστε όλοι μαζί, στα μικρά διαμερίσματά μας, στις μονότονες δουλίτσες μας και υπό την επίρροια του διαδυκτίου. Νοσταλγήσαμε Duvel με 2.50euro, στην Ολλανδία, μισή τιμή σε σχέση με την Ελλαδίτσα μας. Άν όμως πεθαίνεις για ένα ποτήρι νερό στην Ολλανδία το ξανασκέφτεσαι και πίνεις μια μπύρα. Πάνω απ’ όλα οικονομία.

Τi μου άρεσε:
1) Η Αθήνα μας συσπειρώνει.
2) Δίοδος…όμορφη λέξη, που κρύβει πολλά.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Προκλητικά ειρωνικός ο σερβιτόρος.

Και όπως λένε πολλοί “PidaStathi”,
Jane

Posted in Ώρα Φαγητού | No Comments »