2009 Δεκεμβρίου | Βόλτες στην πρωτεύουσα

Archive for Δεκεμβρίου, 2009

Απολογισμός ‘09

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 31st, 2009

βολτες 2
by sketchinky
Βόλτες, βόλτες, βόλτες, βόλτες και αυτή τη χρονιά. Περπατήσαμε, χορέψαμε, ήπιαμε, γνωρίσαμε, γευτήκαμε, αγαπήσαμε, ξενυχτήσαμε στην πρωτεύουσα. Ένας μικρός απολογισμός μας αφήνει πολλά θετικά και λιγότερα αρνητικά σχόλια, για τα μέρη και τους χώρους που επισκεφτήκαμε «μαζί».

Χορός στη Suita με φίλους από τη δουλειά, ταξίδια υπό το φως των κεριών στο Dada, blues βραδιές στην Πανόρμου, χαλαρά καφεδάκια στα στέκια των Εξαρχείων, λιτές αλλά νόστιμες γεύσεις στο Γκάζι, περίπατο στο λιγοστό πράσινο της πόλης, πάρτυ μέχρι το πρωί υπό την αιγίδα του AkouAuto, live βραδιές με το φακό της katrinpi, επίσκεψη στα Β.Π. παρέα με το κουκλάκι, ο kitsosmitsos σε περιβάλλον γενεθλιακό, εκδρομικά σαββατοκύριακα με τον cpil, θέατρο για χάρη ενός ταλαντούχου σκηνογράφου και νύχτες με χιούμορ στο Nixon με την καθοδήγηση του Δημήτρη Δημόπουλου.

Οί βόλτες σας εύχονται Καλή Χρονιά με Υγεία και για το 2010 σας υπόσχονται νέα event, οδοιπορικά εκτός Ελλάδος και πολλές μπαρότσαρκες πέραν του κέντρου.

Μα είν’ αλήθεια πως ο χρόνος
Ο,τι παίρνει, το παίρνει για πάντα,
Jane

Posted in Σκέψεις | 6 Comments »

Ψέματα με στυλ νησιώτικο

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 30th, 2009

alierman

Πόσο ψεύτης είσαι; Είπες αρκετά ψέματα το 2009; Αν είσαι στην κατηγορία των ανθρώπων που αγαπούν το ψέμα, διότι χωρίς αυτό θα ήταν μαύρη η αλήθεια, τότε κάνε ένα πέρασμα από το A lier man, στο Γκάζι. (γνώμη μου είναι οτι το ψέμα δεν είναι μετρήσιμο μέγεθος, όμως το αποτέλεσμά του κάπως μπορεί να προσδιοριστεί)

Σε ένα παλιό σπίτι στo στενό της Σωφρονίου στο Γκάζι, όλο το γούστο της διακόσμησης έχει συνομοτίσει με τα «ψέματα» της νυχτερινής διασκέδασης, για να δημιουργηθεί το μικρό bar «A lier Man». Με λίγα λόγια, το μαζαγί είναι «αούα» σε στυλ, χρώμα και service όπως θα έλεγε η φίλη μου katrin. Η ατμόσφαιρα φαντάζει με σκηνικό σε ταινία του Almodóvar, οικείο περιβάλλον, jazz, blues, ethnic, rock, funk μουσικές και γευστικά πιάτα. O τοίχος του μαγαζιού εκθέτει photos, έργα τέχνης και δημιουργίες ερασιτεχνών και επαγγελματιών.

Ένα στολίδι στα στενά της πιο in περιοχής, στην πρωτεύουσα. Το μενού επιμελείται ο σεφ Νίκος Γιαννακάρης, με προτάσεις όπως ψαρονέφρι, γεμιστό με τυριά και σάλτσα σύκου, μαύρες ταλιατέλες με σολομό και κολοκύθι. Οι τιμές είναι λογικές. Αν πάλι προτιμάτε ένα χαλαρό καφεδάκι, τότε είστε στο κατάλληλο μέρος.

Το A Lier Man θυμίζει νησί, με τα ζωγραφιστά περβάζια, το μωσαϊκό από βότσαλα, το άσπρο ξύλο, τα χρωματιστά φωτιστικά και τα δροσερά ποτά. Μην ξεχάσετε να προμηθευτείτε στην έξοδο, το ομώνυμο περιοδικό του μαγαζιού.

Πληροφορίες
Σωφρονίου 2
Γκάζι
2103426322

Τι μου άρεσε:
1) Η αισθητική του μαγαζιού.
2) Το χαμογελαστό προσωπικό.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Όσοι επισκέπτονται το μαγαζί για καφέ, βρίσκουν καταφύγιο σε μικρά τραπεζάκια ή στο bar.

Το ψέμα ποτέ δεν ζει για να γεράσει, Σοφοκλής
Βόλτες by Jane

Posted in Στέκια | No Comments »

Τα κακά του Σταυρού

Τρίτη, Δεκεμβρίου 29th, 2009

Τι μπορεί να χαλάσει τη super διάθεση σου, μέσα σε λίγα λεπτά; Από πότε η ευγένεια είναι προνόμιο; Γιατί οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει να χαμογελούν; Αυτά και άλλα πολλά διαδραματίστηκαν εχθές το βράδυ στο Σταυρό του Νότου!
stauros_notou
Κωστής Μαραβέγιας, ένας showman που κάνει το Αθηναϊκό κοινό να παραμιλάει, να χορεύει ska ρυθμούς, να φωνάζει ρώσικους στίχους και να ενσωματώνει την πρόζα στη μουσική. Κάθε Δευτέρα βράδυ το club του Σταυρού του Νότου, βουλιάζει στην κυριολεξία από τον κόσμο για να παρακολουθήσει την μαγική συνταγή των Maraveyas Ilegal. Μαζί τους η Βασιλική Κακοσαίο και ένα μικρό πέρασμα από τη Monika με το Over the Hill.

Όταν όμως ο κόσμος ξεπερνά τα όρια, τότε κάποιοι μένουν παραπονεμένοι και τρώνε πόρτα. Με παρέα 10 ατόμων από τις 22:20 φτάνουμε στο Σταυρό, καθότι όλες οι παραστάσεις του Κωστή είναι sold out και το bar θα χωρέσει λίγους υπομονετικούς. Ο ενδέκατος της παρέας ήρθε καθυστερημένα και δυστυχώς έφαγε την πολυπόθητη πόρτα, από έναν άνθρωπο που μόνο άξεστος, ξινός και αγενής μπορεί να χαρακτηριστεί. Οι λόγοι είναι οι εξής απλοί. Δεν υποδέχεσαι κόσμο χρονιάρες μέρες χωρίς την βασική » Καλησπέρα σας, Χρόνια Πολλά», δεν πουλάς μαγκιά ή τουπέ λες και μιλάς σε σκουπίδι. Το υφάκι «ράμπο» με πολλές δόσεις ειρωνείας και κυνισμού, καλό θα ήταν να εκλείψει από τη νυχτερινή Αθήνα.

Σύμφωνα με τα παραπάνω οδηγηθήκαμε στον υπεύθυνο του club. Ας διευκρινήσουμε οτι ο υπεύθυνος του μαγαζιού δεν είναι ο πορτιέρης, διότι δεν είμαστε χθεσινοι στο μαγαζί. Ο κ. Γιώργος μας βοήθησε να προσθέσουμε στην παρέα μας τον εντέκατο φίλο. Ήταν ευγενικός, με κατανόηση, προσπάθησε να δικαιολογήσει το προσωπικό της πόρτας (έναν όρο που ποτέ δεν θα καταλάβω το λόγο ύπαρξης του) και πολύ καλά έκανε! Πιστεύω ότι αν είχαμε αναφερθεί σε ονόματα (φίλους μουσικούς) και «βύσματα» τα πράγματα θα ήταν αλλιώς. Δεν είμαστε fan αυτής της τακτικής, οπότε δεν επιλέξαμε την πεπατημένη οδό. Ευτυχώς που γυρνάει ο τροχός καμιά φορά, ώστε να … ο φτωχός.

Πληροφορίες
Σταυρός του Νότου
Φρατζή & Θαρύπου
Είσοδος με ποτό 15€
Κρασί 2 άτομα 60€
Μπουκάλι 4 άτομα 120€

Τι μου άρεσε:
1) Όπως πάντα οι ερμηνείες του Άγγελου Παπαδάτου. We love Angelo.
2) Η υπομονή και η άψογη εξυπηρέτηση από το service του πάνω ορόφου. Θα βρείτε πολλές διαφορές στο προσωπικό του πάνω και κάτω ορόφου.
3) Ακόμα και οι πιο απαιτητικοί Πειραιώτες, έμειναν ευχαριστημένοι.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Μετά τους ένστολους (φλερταδόρους), σειρά έχουν οι γυναίκες.
2) Η διάθεση μου χάλασε, μετά το δυσάρεστο γεγονός και ο χορός «έμεινε κάβα» for another time.

Πρώτα ζούμε και μετά γράφουμε,
Jane

Posted in Σκηνές | 5 Comments »

Να στο πω με άλλο τρόπο

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 28th, 2009

Τα Χριστούγεννα είναι η αγαπημένη γιορτή των παιδιών. Αν πραγματικά νιώθετε παιδιά και το κρύβετε καλά μέσα σας, μια παιδική παράσταση αρκεί, για να αφήσετε τη μάσκα του ενήλικα και να χαρείτε σαν παιδιά.

Κυριακή μεσημέρι στο Bios, ηλικίες 3 και άνω, πλημμύρισαν τον πολυχώρο της Πειραιώς για να παρακολουθήσουν το έργο του Νίκου Κυπουργού, από τις Όπερες των Ζητιάνων, «Σιωπή ο βασιλίας ακούει«. Βρέθηκα ανάμεσα σε νήπια, νεαρές μαμάδες και συνολικά το κοινό ήταν 50 με 60 άτομα (ενημέρωση από το ταμείο).

H παράσταση είναι λιτή, με βαθύτατο νόημα, απόλυτη σιγή και προσήλωση από τα παιδιά, χιούμορ, λυρισμό και μουσικές μελωδίες. Δεν θυμίζει τα γνωστά «γλυκερά-ζαχαρωτά» παραμύθια που συνήθως προβάλλονται στα παιδιά. Ο στόχος της παράστασης είναι τα παιδιά να αισθανθούν το νόημα της μουσικής, τη μελωδικότητα μιας νότας, την αγωνία ενός μουσικού και να μη σταθούν σε φαντασμαγορικά κοστούμια και σκηνικά.

Επί σκηνής συναντάμε τρεις ανθρώπους : τον Δημήτρη Δημόπουλο ως απελπισμένο μουσικό, την Ιωάννα Φόρτη ως μούσα και τον Ζαφείρη Κουτελιέρη στο ρόλο του επιτακτικού βασιλιά. Μέγαλο βάρος της παράστασης «σηκώνει» το σχήμα των μουσικών με όργανα όπως Κλαρινέτο, Τρομπέτα, Πιάνο, Βιολοντσέλο. Ο μουσικός κόσμος ξεδιπλώνεται σε αυτή την παράσταση, η απόγνωση ενός καλλιτέχνη, η ξεροκεφαλιά του εξουσιαστή, η αγάπη για τη δημιουργία.

Πληροφορίες
BIOS (Πειραιώς 84, Αθήνα)
Τηλ.: 210 3425335
Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Δευτέρα 21.00, Σάββατο 15.30, Κυριακή 11.00 & 15.30
Τιμή εισιτηρίου: 15 ευρώ & 10 ευρώ (φοιτ.)

Τι μου άρεσε:
1) Το vibrato του Ζαφείρη, με αρκετά καλά δουλεμένη την οπερέτα μέσα του.
2) Η κίνηση και η εκφραστικότητα της Ιωάννας.
3) Οι σοβαρές σκηνές που ενσαρκώνει ο ρόλος του μουσικού (Δημήτρη Δημόπουλου), από ένα ηθοποιό που τον έχουμε συνηθήσει σε κωμικούς ρόλους. Εύγε!
4) Η σκούπα με τις κόκκινες καρδούλες που βρίσκεται στο σκηνικό.
5) Τα χαλιά από το ΙΚΕΑ (Standard γούστο του Δημόπουλου)

Τι δεν μου άρεσε:
1) Που ο ανηψιός μου είναι μόλις 16 μηνών και δεν μπορώ να τον συνοδεύω ακόμα σε παιδικές παραστάσεις.

Να στο πω με άλλον τρόπο
λίγο απ’ όλα μ’ άλλον τρόπο

Παιδί ξανά,
Jane

Posted in Κουλτούρα, να φύγουμε | 1 Comment »

Χριστούγεννα

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 25th, 2009

Κάποιες μέρες του χρόνου είναι από εκείνες που μας πανικοβάλουν, μας μελαγχωλούν, μας απογοητεύουν, μας θυμίζουν «μαμά», μας παχαίνουν, μας κάνουν καταναλωτές, μας οδηγούν σε κρεπάλες, μας δίνουν αγάπη, μας μαγεύουν, μας κάνουν παιδιά και πάει λέγοντας.
αγγελάκια
Τρέχεις στα πολυκαταστήματα, πας super market, ξοδεύεις το δώρο σου μέχρι τελευταίας δεκάρας, ανεβαίνεις σε καρουζέλ (ολόκληρη γαϊδούρα), χαρτοπαίζεις μέχρι τα ξημερώματα σε σπίτι φιλικό, μπεκροπίνεις από το απόγευμα «για το καλό», βλέπεις παραμύθια στην TV που αναφέρονται στο πνεύμα των ημερών, ξεκοιλιάζεσαι στο φαΐ, φτιάχνεις γλυκά για ένα λόχο, στολίζεις το σπίτι με 1000 λαμπιόνια και περιμένεις τον Άγιο Βασίλη να περάσει από τις σωληνώσεις του καλοριφέρ και να σου φέρει το πολυπόθητο δώρο. Μάντεψες σωστά οι μέρες αυτές είναι μέρες Χριστουγέννων.
christmas
Οι βόλτες προτιμούν «Πάσχα στο χωριό και Χριστούγεννα στην πόλη», όπως έλεγε η καλή μας η γιαγιά. Λατρεύουν τα λαμπάκια, τους στολισμένους δρόμους της πόλης, τα αρωματικά κεριά, όλα τα περίεργα στολίδια και τους καφέδες στο κέντρο με πολυαγαπημένους φίλους. Πολλοί λένε οτι οι μέρες των εορτών είναι άκρως οικογενειακές, εμείς με μεγάλη χαρά τις θεωρούμε άκρως φιλικές. Παρέα με αλάνια από τα φοιτητικά μας χρόνια, φιλικές δίδυμες ψυχές και γνώριμες φυσιογνωμίες της ελληνικής blogόσφαιρας.

Φέτος το πνέυμα των Χριστουγέννων δεν θα μας πάρει από κάτω, η μελαγχολία δεν θα μας οδηγήσει σε απόγνωση, τα παραπανίσια κιλά δεν μας προκαλούν ενοχές και ο καταναλωτισμός είναι σπορ οχι συνήθεια κακιά.

Χρόνια Πολλά χωρίς Ενοχές,
Jane

Posted in Σκέψεις | No Comments »

Ξαναπήγαμε…γιατί;

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 23rd, 2009

Στους περισσότερους Έλληνες μετά από παράσταση, θέαμα υψηλής τέχνης ή βαριά κουλτούρα, πάντα ανοίγει η όρεξη. Μάλλον καταναλώνουν πολλές θερμίδες την ώρα του θεάματος και πρέπει να τις αναπληρώσουν. Πρωτεΐνες, υδατάνθρακες και ένα κάρο πράγματα που ποτέ δεν προσέχω στη διατροφή μου.

Με αφορμή την πείνα του διπλανού μου, βρεθήκαμε στο Γκάζι, στη γνωστή Κανέλλα. Το έχουμε επισκεφτεί παλαιότερα και μείναμε «αναποφάσιστοι», για το άν αξίζει ή όχι. Ξέρω οτι είμαι αυστηρή, αλλά υποστηρίζω το δόγμα που λέει «Αν δεν έχεις ευγένια, τα νεύρα σου είναι κρόσια και η διάθεση σου άστα να πάνε, ενώ επαγγελματικά συναναστρέφεσαι με κόσμο, απλά κάτσε σπίτι σου». Δεν έμεινα καθόλου ευχαριστημένη από το service αλλά μόνο με το φαγητό. Να προτιμήσετε χαλούμι ψητό, κοτόπουλο με μέλι και κάρυ, για εκείνους που αγαπανε τις έντονες γεύσεις και να αποφύγετε το λευκό κρασί που είναι νερομένο. (Ήρθε η στιγμή να πω, ότι τη ζωή πρέπει να την τρώμε με το κουτάλι και στα πάθη μας να μην υπάρχει ο όρος μέτρο. Το μαχαιροπίρουνο είναι μόνο για το savoir vivre. Άλλωστε Μια ζωή την έχουμε )

Μιλώντας για μεζέδες, καλό φαγητό και τα ρέστα (με έπιασε το μόρτικο ύφος, η γλώσσα του λιμανιού) βολτάραμε ξανά στο αγαπημένο κουτούκι των Αμπελοκήπων. Το κούτουκι του ‘54 είναι ένα μικρό μαγαζί, με άριστη ποιότητα και Ναξιώτικες συνταγές. Στα ηχεία ακούσαμε Άκη Πάνου, δοκιμάσαμε εξαιρετικό κρασί ροζέ και υπέροχο κοτόπουλο γιαουρτλού. Μέχρι που το κρασί προκάλεσε τη γνωστή βλάβη στο θερμοστάτη. Τραγουδήσαμε, γελάσαμε και θυμηθήκαμε μεγάλες προσωπικότητες, που πέρασαν από την ταπεινή μας χώρα. Μιλήσαμε για τον Χόρν, τον Χατζιδάκη, την Μαρία Κάλλας, τον Αντρέα Παπανδρέου και γενικώς μας έπιασε παραλήρημα από τη μέθη.

Τι μου άρεσε:
1) Σε λίγα χρόνια θα έχω σάκχαρο, χολιστερίνη και τριγλυκερίδια, αλλά θα είμαι σίγουρα χορτάτη.
2) Όταν τα μαγαζιά έχουν χαρακτήρα ομοφυλοφιλικό, αλλά οι πελάτες ομοφοβικό!

Τι δεν μου άρεσε:
1) Οι νέες μετα-ταβέρνες που ανοίγουν κατά καιρούς. Με διακόσμηση προσεγμένου μεζεδοπωλείου, πολλές έθνικ πινελιές στα πιάτα τους και trendy προσωπικό.
2) Βρήκα άνθρωπο που αποφεύγει το κοκορέτσι; Υπέρχει Θεός; Που βαδίζουμε;

Σύντομα και στον Πειραιά,
Jane

Posted in Ώρα Φαγητού | No Comments »

Εκείνη

Τρίτη, Δεκεμβρίου 22nd, 2009

starryeyed
Την γνώρισα σε ένα μικρό γραφείο του πρώτου ορόφου. Ήταν ένα ξεχωριστό γραφείο, με εικόνες, χρώματα, πολύ κινηματογράφο στους τοίχους και μικροαντικείμενα που θύμιζαν παραμύθι, παρά θέση διοικητικού υπαλλήλου, σε μεγάλο οργανισμό.

Ο μήνας ήταν Δεκέμβρης, οι γιορτές πλησίαζαν, στο ράδιο έπαιζε παλιές ροκιές και εκείνη χωμένη στην οθόνη του υπολογιστή, έψαχνε υλικά και εξοπλισμούς. Όταν την αντίκρισα για πρώτη φορά, πίστευα οτι είχε το ρόλο της νεράιδας σε κάποιο λυπητερό παραμύθι. Το βλέμα της έχει μια μελαγχωλία, τα μαλλιά της είναι μακριά, κυματιστά σα γοργόνας και οι ιστορίες της κρύβουν πάντα επλίδα.

Πάνω απ’ όλα άνθρωπος, με χιούμορ, παιδεία και πείρα. Αν γύριζα τον χρόνο πίσω, θα μπορούσα να την τοποθετήσω στην εποχή του ‘60. Παιδί των λουλουδιών, φίλο της μουσικής και λάτρη των βιβλίων. Ένα ακόμα flash back που θα της ταίριαζε, θα ήταν στη δεκαετία του ‘20 , στην Αμερική. Σε ρόλο δασκάλας με φρέσκες ιδέες, αγάπη για τα παιδιά και μεταλαμπάδευση τέχνης στις μικρές ηλικίες.

Την κρατάω στην καρδιά μου, ως τον πιο αγαπημένο συνάδελφο που γνώρισα ποτέ, την πρώτη λεκτική καλημέρα της μέρας μου και το πιο συγκινητικό ενδιαφέρον, των 27 χρόνων μου. Πραγματικά θα μου λείψει, αλλά δεν θα την χάσω-ξεχάσω ποτέ!

Η Σοφία η δικιά μου, πόσο θέλει να ξεφύγει και την πιάνουν κλάματα,
Jane

Posted in Σκέψεις | No Comments »

Μουσικό Καφενείο

Τρίτη, Δεκεμβρίου 22nd, 2009

Σε μια περιοχή, που σπάνια οι βόλτες κάνουν πέρασμα από εκεί, στη Νέα Σμύρνη, βρήκαμε ένα μικρό μπαράκι, που θυμίζει rock στέκι αμερικανικών ταινιών. Εκεί όπου ο πρωταγωνιστής τα πίνει μέχρι το ξημέρωμα, για τα μάτια μιας αχάριστης γυναίκας.
μουσικο καφενειο
Το Μουσικό Καφενείο, είναι μικρό, ζεστό, με επικρατέστερο το ξύλο, την rock μουσική και τους παλιούς ροκάδες της περιοχής. Κρυμμένο στην Παλτεία Καρύλλου, προσφέρει από νωρίς μερακλίδικο ελληνικό και κατά τις 22:00 ετοιμάζεται για live μουσικές. Δυό κιθάρες μας κρατούν συντροφιά, στο πιο φιλόξενο μπαράκι της περιοχής.

Τι μου άρεσε:
1) Που ακόμα υπάρχουν μαγαζιά με χαρακτήρα rock.
2) Οι συνοικίες της Αθήνας κρατούν με νύχια και με δόντια τα παρείστικα στέκια.
3) Οι επαγγελματίες διακρίνονται για την ευγένια τους!
4) Η φίλη μου αν και απογοητευμένη, κάνει όνειρα για νέα επαγγελματική καριέρα!

Τι δεν μου άρεσε:
1) Μεγαλώσαμε και δεν είμαστε για παγοδρόμιο και καρουζέλ.
2) Συνέχεια με cinema, στην άλλη άκρη της πόλης!

Θα έρθει ο καινούριος χρόνος (;),
Jane

Posted in Στέκια | 3 Comments »

Σαββόπουλος & Φίλοι

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 21st, 2009

Οι γιορτές στο κέντρο της Αθήνας, ξεκίνησαν με το Ροκ του Μέλλοντος μας. Προβολές ταινιών, μουσικές, εκθέσεις και ομιλίες για τη δεκαετία του ‘60. Ως χαρακτηριστικός καλλιτέχνης της εποχής, επιλέχθηκε ο Διονύσης Σαββόπουλος με το Περιβόλι του Τρελλού και τους φίλους του.

Το Σάββατο 19 Δεκεμβρίου, παρακολουθήσαμε στo Τριανόν Film Center, την κλασική ταινία του Sergio Leone (1966) ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος. Η έκδοση της ταινίας ήταν extended, με πολλές λεπτομέρειες που μας καθήλωσαν 161 ολόκληρα λεπτά. Την ταινία προλόγησε ο Διονύσης Σαββόπουλος, λέγοντας πως οι ταινίες σπαγγέτι είναι προέκταση της κερκίδας, του ποδοσφαίρου και ως επί το πλείστον αναφέρονται σε κοινό γέννους αρσενικού. Καθισμένος στο κέντρο της σκηνής με εφηβικό ντύσιμο και χαρακτηριστικά κόκκινα fila, μας τραγούδησε. Στο πιάνο ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, ο πιο απλός καλλιτέχνης της ηλικίας του, μας θύμισε οτι όλοι του οι φίλοι απόκτησαν κοιλίτσα κι από’να-δυο παιδιά.
kilaidonis
Στην δεύτερη προβολή, ταξιδέψαμε στην ιστορία της Ελλάδας εν έτει 1963. Η δολοφονία του Γρηγορίου Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη, ήταν η αιτία για την ταινία-ντοκιμαντέρ με διάρκεια 28’ και τίτλο «100 Ώρες του Μάη» (1964). Ένας εκ των δύο δημιουργών, ο Φώτος Λαμπρινός προλόγησε την ταινία. Ένας ηλικιωμένος κύριος, με αρχοντική κορμοστασιά, παλιός αριστερός, με αρκετή απογοήτευση στα λόγια του για τον Βασίλη Βασιλικό, δημιουργό του γνωστού βιβλίου «Ζ».

Ας μην ξεχάσουμε την μουσική πινελία που μας χάρισε για 20′ στο πιάνο, ο Ανδρέας Μπουτσικάκης, με μελωδίες από τον ελληνικό κινηματογράφο.

Τι μου άρεσε:
1) Η φυσιογνωμία του Λουκιανού, άνθρωπος απλός μετριόφρων!

Τι δεν μου άρεσε:
1) Ποτέ δεν συμπάθησα τα άτομα που έχουν ταλέντο και μετά την αναγνωρισιμότητα, μετατρέπονται σε «ποζέρια».
2) Ανεπαρκή το κοινό, στις μουσικές μελωδίες του Ανδρέα Μπουτσικάκη. Στην Ελλάδα είμαστε υπο του μηδενός απέναντι στη «κλασική ψυχαγωγία».

Γιορτάζoντας το παρελθόν,
Jane

Posted in Κουλτούρα, να φύγουμε | No Comments »

Αμπάριζα

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 17th, 2009

Αμπάριζα ή αλλιώς ορμητήριο:

«Χωριζόμαστε σε δύο ομάδες και ετοιμάζουμε την αμπάριζά μας και δίπλα τη φυλακή. Έναν χώρο που θα βάζουμε τους παίχτες που φυλακίζουμε.» Κάπως έτσι περιγράφεται το ομαδικό παιχνίδι που έπαιζαν συνήθως οι γονείς μας, στις πλατείες και τις αλάνες.

ΑΜΠΑΡΙΖΑ

Σήμερα η Aμπάριζα είναι ένα μικρό μπαράκι επί της οδού Λέκκα. Ακούει Jazz, δέχεται κόσμο των 30+ κάτι, διαθέτει οργανωμένη κάβα και είναι must ποτάδικο του Κέντρου. Μας θυμίζει αλλγικό στέκι, με στυλ, άψογο service και έναν μπάρμαν που μοιάζει με άνθρωπο των θετικών επιστημών παρά με fan της νυχτερινής διασκέδασης.

Γελάσαμε, ειρωνευτήκαμε, θυμηθήκαμε και κάναμε μεγάλα σχέδια για τις «βόλτες», παρέα με τον sketchinky και τον Partalo.

Πληροφορίες
Λέκκα 14
Σύνταγμα
210 3257644

Τι μου άρεσε:
1) Το σκουρόχρωμο ξύλο που επικρατεί στη διακόσμηση του μαγαζιού.
2) Που η λέξη Αμπάριζα, μου θυμίζει ιστορίες μαμάς.
3) Έχω σύνδρομο καταναλωτισμού.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Το τσάι γιασεμιού που παρήγγειλα. Δεν είχε γεύση!

Βόλτες με (ή για) στολίδια,
Jane

Posted in Ποτό στη Θέα | 2 Comments »