Βόλτες στην πρωτεύουσα

Την πρωτοάκουσα από τα βυνίλια της μητέρας μου. Θυμάμαι μια παραπονιάρα φωνή, να αναστενάζει στους στίχους του Πυθαγόρα και αυτό το «μου λέτε πια να μη μεθώ γιατί δεν επιτρέπεται» πάντα οδηγούσε τα βήματα μου στο ρυθμό του ζεϊμπέκικου.

Με το πέρασμα του χρόνου, οι σκέψεις μου έμειναν κάπου εδώ…»μα της καρδιάς μου τον καημό εσείς δεν τον εξέρετε» Πάντα με γοήτευε η βραχνάδα της φωνής της, η συνεργασία της με τον Μάνο Λοΐζο και οι δικές της συνθέσεις όταν θυμάται τη μάνα της. Πάντα σαγηνευτική στις ερμηνείες της, με μεγάλη γκάμα στα ελληνικά ακούσματα. Με ρεμπέτικα, δημοτικά, μπαλάντες και έντεχνα.

Ο τελευταίος της δίσκος ήταν για μένα έκπληξη, οχι ευχάριστη (ακόμα κι αν παρουσιάζει τον εαυτό της, όπως διάβασα). Η Χαρούλα ήταν εκείνη που έκανε τη μάνα μου να δακρύζει, στο όλα σε θυμίζουν, η υπερηφάνεια της Θήβας (τόπος καταγωγής της) και οι μπαλάντες της, ο λόγος που παίζω καμιά φορά κιθάρα. Ποτέ δεν συγχώρεσα τους ανθρώπους που δεν δέχθηκαν να πουν οχι στη μόδα, στην επιταχυνόμενη εποχή μας και στη ματαιοδοξία τους. Όσο πιο μεγάλη ταχύτητα αναπτύσσουμε, τόσο περισσότερο χάνουμε την όραση μας. Όσο πιο ψηλά ανεβαίνουμε τόσο δυσκολευόμαστε να αφήσουμε το «θρόνο».

Η εμμονή μου στα ακούσματα που με μεγάλωσαν, ίσως είναι υπερβολική. Μάλλον γιατί δεν θέλω η Αλεξίου να είναι στην ίδια κατηγορία με το κάθε ανερχόμενο ποπ γκρουπάκι, να ακούγεται η νέα της επιτυχία από τα τουρμπάτα αυτοκίνητα, του Μπουρναζίου (δεν έχω κάτι με την περιοχή και ούτε πρόκειται). Ο θρύλος, με πορεία 40 χρόνων, δεν θα κριθεί από τις επιλογές των τελευταιών δύο ετών, αλλά θα σουφρώσει δυσάρεστα τα πρόσωπα των θαυμαστών του.

Κρίσεις και Αποκρίσεις by Jane

by sketchinky
Βόλτες, βόλτες, βόλτες, βόλτες και αυτή τη χρονιά. Περπατήσαμε, χορέψαμε, ήπιαμε, γνωρίσαμε, γευτήκαμε, αγαπήσαμε, ξενυχτήσαμε στην πρωτεύουσα. Ένας μικρός απολογισμός μας αφήνει πολλά θετικά και λιγότερα αρνητικά σχόλια, για τα μέρη και τους χώρους που επισκεφτήκαμε «μαζί».

Χορός στη Suita με φίλους από τη δουλειά, ταξίδια υπό το φως των κεριών στο Dada, blues βραδιές στην Πανόρμου, χαλαρά καφεδάκια στα στέκια των Εξαρχείων, λιτές αλλά νόστιμες γεύσεις στο Γκάζι, περίπατο στο λιγοστό πράσινο της πόλης, πάρτυ μέχρι το πρωί υπό την αιγίδα του AkouAuto, live βραδιές με το φακό της katrinpi, επίσκεψη στα Β.Π. παρέα με το κουκλάκι, ο kitsosmitsos σε περιβάλλον γενεθλιακό, εκδρομικά σαββατοκύριακα με τον cpil, θέατρο για χάρη ενός ταλαντούχου σκηνογράφου και νύχτες με χιούμορ στο Nixon με την καθοδήγηση του Δημήτρη Δημόπουλου.

Οί βόλτες σας εύχονται Καλή Χρονιά με Υγεία και για το 2010 σας υπόσχονται νέα event, οδοιπορικά εκτός Ελλάδος και πολλές μπαρότσαρκες πέραν του κέντρου.

Μα είν’ αλήθεια πως ο χρόνος
Ο,τι παίρνει, το παίρνει για πάντα,
Jane

Την γνώρισα σε ένα μικρό γραφείο του πρώτου ορόφου. Ήταν ένα ξεχωριστό γραφείο, με εικόνες, χρώματα, πολύ κινηματογράφο στους τοίχους και μικροαντικείμενα που θύμιζαν παραμύθι, παρά θέση διοικητικού υπαλλήλου, σε μεγάλο οργανισμό.

Ο μήνας ήταν Δεκέμβρης, οι γιορτές πλησίαζαν, στο ράδιο έπαιζε παλιές ροκιές και εκείνη χωμένη στην οθόνη του υπολογιστή, έψαχνε υλικά και εξοπλισμούς. Όταν την αντίκρισα για πρώτη φορά, πίστευα οτι είχε το ρόλο της νεράιδας σε κάποιο λυπητερό παραμύθι. Το βλέμα της έχει μια μελαγχωλία, τα μαλλιά της είναι μακριά, κυματιστά σα γοργόνας και οι ιστορίες της κρύβουν πάντα επλίδα.

Πάνω απ’ όλα άνθρωπος, με χιούμορ, παιδεία και πείρα. Αν γύριζα τον χρόνο πίσω, θα μπορούσα να την τοποθετήσω στην εποχή του ‘60. Παιδί των λουλουδιών, φίλο της μουσικής και λάτρη των βιβλίων. Ένα ακόμα flash back που θα της ταίριαζε, θα ήταν στη δεκαετία του ‘20 , στην Αμερική. Σε ρόλο δασκάλας με φρέσκες ιδέες, αγάπη για τα παιδιά και μεταλαμπάδευση τέχνης στις μικρές ηλικίες.

Την κρατάω στην καρδιά μου, ως τον πιο αγαπημένο συνάδελφο που γνώρισα ποτέ, την πρώτη λεκτική καλημέρα της μέρας μου και το πιο συγκινητικό ενδιαφέρον, των 27 χρόνων μου. Πραγματικά θα μου λείψει, αλλά δεν θα την χάσω-ξεχάσω ποτέ!

Η Σοφία η δικιά μου, πόσο θέλει να ξεφύγει και την πιάνουν κλάματα,
Jane

Υπάρχουν άνθρωποι που ζούν μονάχοι…(αυτό είναι για αλλού). Once again, υπάρχουν άνθρωποι που ζουν σε μια άλλη πραγματικότητα ή καλύτερα διάσταση. Υποκινούν ή κινούν, όλους και όλα με το χρήμα τους. Έχουν μεγαλώσει «αλλιώς». Όλα τους χαρίστηκαν. Δεν μπήκαν ποτέ στον κόπο να μάθουν ή να ψάξουν για το πώς επιβιώνουν οι υπόλοιποι. (Με τη μάζα θα ασχολούνται; ). Ο παρακάτω δεκάλογος είναι αφιερωμένος σε εκείνους.

1. Κυκλοφορούν σε Villa & Venue. Γνωρίζουν τον πορτιέρη, τον ιδιοκτήτη,τον bartender και όποιος τους «τη σπάει» τον στέλνουν σπίτι του, για πλάκα (ακόμα και πελάτη).
2. Κυρίαρχο θέμα για εκείνους είναι η νέα κολεξιόν Prada. Οικονομική κρίση είναι μόνο η πτώση των μετοχών τους, όλα τα υπόλοιπα δεν τους αγγίζουν.
3. Ένα ζευγάρι παπούτσια για εκείνους, ισοδυναμεί με το ενοίκιο μου.
4. Τίποτα δεν έχουν κερδίσει με κόπο, ούτε καν την ψευτογκόμενα που κυκλοφορούν μαζί τους.
5. Δωρεά για εκείνους σημαίνει, γλέντι με τύπους σε γνωστό club και κέρασμα στα φιλαράκια, του ίδιου συναφιού.
6. Η λέξη «βρώμικο» είναι άγνωστη για εκείνους, ο σολωμός είναι το πρωινό τους. Ας μη μιλήσουμε για κοκορέτσι και τους αναγκάσουμε να τρέξουν στο wiki.
7. Το κουπέ αυτοκίνητο τους αρνείται να περάσει το Κέντρο της πόλης. Ειδικά στα Εξάρχεια, αποφεύγουν τις τυχαίες εμφανίσεις. Φύλαγε τα ρούχα σου καπιτάλα μου, να έχεις τα μισά.
8. Δουλεύουν σκληρά! Πάντα στις επιχειρήσεις του μπαμπά ή του θείου ή του νονού.
9. Αγοράζουν εσώρουχα από LAK. στη χειρότερη των περιπτώσεων.
10. Υπάρχει περίπτωση να ψηφίσουν αριστερό κόμμα στις εκλογές, για πλάκα, για αλλαγή, απο περιέργεια ή λόγω απωθυμένου.

Ε ρε που πάμε…
Jane