Διαλέξαμε club. Στο BaRouge, όπου γνωστός dj του Best παίζει μουσική, μιξάρει και προκαλεί τον πανικό στο χορευτικό κοινό. Έτσι μου είπαν, έτσι γράφω. Μεταξύ μας μόνο απορίες μου δημιουργήθηκαν εδώ. Γιατί να δώσω 12euro είσοδο, για ντάπα ντούπα μουσικές του υπολογιστή; Επίσης γιατί όλα τα club στην ελλάδα έχουν κόκκινο πούπουλο στα κυριλέ φωτιστικά τους, γιατί οι καναπέδες θυμίζουν Las Vegas και ο μπάρμαν έχει πάντα όρθιο γιακά σε πουκάμισο ή μπλούζα; Οι τύπισσες που εργάζονται σε τέτοια μέρη, είναι κυρίως με μισάνοιχτο στόμα και μιλάνε με υφάκι λιμενεργάτη. Όσο για τον τσεκαδόρο στην ταμειακή, είναι φάτσα της νύχτας με σακούλα στα μάτια, πατημένα 45 (στην καλύτερη των περιπτώσεων) και με αρκετά δήθεν βλέμμα στους πελάτες. Ώπα ρε φίλε, δεν ήρθαμε να σε ρίξουμε έξω, ποτό ήρθαμε να πιούμε!

Πληροφορίες
Ανδρόνικου 4 & Τζαφέρι
Γκάζι
210-3424994

Τι μου άρεσε:
1) Που μου αρέσουν τα έντεχνα και φτάνω μέχρι pop καταστάσεις στο τσακίρ κέφι.
2) Κάνωντας ένα πέρασμα από Γκαζοχώρι πέτυχα φίλους και φιγουρινάκια σερβίτόρους.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Στο BaRouge το δεύτερο ποτό (υποθέτω special) είχε 15euro.
2) Οι φάτσες που κυκλοφορούν σε τέτοια μέρη έχουν κάτι το ξενέρωτο, για τα δικά μου πάντα γούστα.

Στάζω δηλητήριο ή έχω παραξενέψει (;),
Jane

photo by kathimerini.gr

Στην Τριπτολέμου βρίσκεται το μικρό μεζεδοπωλείο, που θέλει να μας θυμίσεις την Πόλη. Εδώ δοκιμάσαμε λαχματζούν, ταμπουλέ συνοδεία κρύας μπύρας. Γευστικά κάτι έλειπε, ακόμα ψάχνω τι μπαχαρικό δεν είχε συμπεριλάβει ο σεφ. Άψογη γεύση είχε το τσιφλίκ πιλάφ με σαφράν. Για επιδόρπιο διαλέξτε ανάμεσα σε καζάν ντιμπί, πολίτικο τσουρέκι, σοκολατόπιτα σε πήλινο και καρυδόπιτα. Το service ήταν ευγενικό και αγχωμένο, καθότι το παλικάρι ήταν νέος στο επάγγελμα. Με λίγα λόγια, δεν θέλουμε υποκλίσεις από το γκαρσόνι, απλά μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και σβελτάδα.

Από τα ηχεία ακούσαμε τα άπαντα της Αρβανιτάκη, σε συνθέσεις του Δημήτρη Παπαδημητρίου. Μάλλον αρμένικες μουσικές θα ταίριαζαν καλύτερα στο ύφος του μαγαζιού. Δεν πειράζει, όλα διορθώνονται. Ο χώρος είναι αρκετά φιλικός, λιτός, με λευκά τραπεζοκαθίσματα και γλυκά του κουταλιού σε βάζα τοποθετημένα σε ράφια.

Τι μου άρεσε:
1) Πάντα για καφέ ξεκινάμε και καταλήγουμε σε ένα τραπέζι γεμάτο μεζέδες.

Πολίτικα φιλιά,
Jane

photo by athensbars.gr

Το επιλέγουμε διότι ξεφεύγει από το στύλ της περιοχής, το ντεκόρ είναι κιτς αλλά ψαγμένο, οι μουσικές ποικίλουν, από jazz έως εποχές disco και το προσωπικό ευχάριστο, ευγενικό και ταχύτατο. Προτινόμενη μέρα Κυριακή από νωρίς το απόγευμα για καφέ και στη συνέχεια για ποτάκι.

photo by athinorama.gr

Είχα δεν είχα την έκανα την πατατιά μου. Από το ήσυχο πατάρι που λέγαμε πριν, έριξα την τσάντα μου πάνω σε πελάτη στο ισόγειο. Ευτυχώς το παιδί είχε ασφάλεια ζωής και εγώ πανάλαφρη τσάντα. Ας μην αναφερθώ στην καζούρα από sketch και partalo. Άντρες με στόμα δηλητήριο.

Πληροφορίες
Σίνα 21 και Σκουφά
Κολωνάκι
210-3635458

Ας μην ξεχνάμε
by Jane

photo by lifo.gr

Ανοιχτή κουζίνα, για να βλέπεις τι γίνεται ανάμεσα στα μικρά μυστικά του σεφ, self service μόνο για παραγγελία και οχι για τη μεταφορά, πολλές αφίσσες στη μεγάλη τζαμαρία και απέναντι μοστράρει ένα γραφείο τελετών. Έτσι για να σου θυμίζει οτι από αυτή τη ζωή είμαστε όλοι περαστικοί. Χύμα κρασί, οχι και τόσο πετυχημένο, ενώ φοιτητόκοσμος είναι οι θαμώνες του καταστήματος. Επιλογή για μεσογειακή κουζίνα, έντεχνο περιβάλλον, προσιτές τιμές. Το Food Company διαθέτει delivery, σε ποιές περιοχές μη με ρωτάς, καλύτερα τηλεφώνησε εδώ :2103805004. Στάση για φαγητό στην Εμμανουήλ Μπενάκη 63-65, Εξάρχεια.

Αν θες ακόμα πιο παραδοσιακά πράγματα τότε πίασε τη Θεμιστοκλέους και στρίψε στη Γαμβέτα. Εκεί θα βρεις ένα μικρό οινομαγειρείο (Το κουκουσέλι, αν θυμάμαι καλά) με καλή ποιότητα, λογικές τιμές και ρεμπέτικα άσματα στα ηχεία. Δοκίμασε συκώτι ψητό, κλέφτικο χοιρινό και μια τυροκαφτευρή που πραγματικά καίει.Θαύμασια γεύση: μελιτζάνα γεμιστή με τυριά. Επιτέλους ένα μαγαζί που κρατάει τhν ελληνική κουζίνα απλή, ποιοτική και χωρίς έθνικ πινελιές και μπαρμπούτσαλα. Από νωρίς το μεσημέρι κοντά μας, Δευτέρα κλειστά. Τιμές ανα άτομο €15-18. Θεμιστοκλέους & Γαμβέτα 5, Πλ. Κάνιγγος, τηλ. 210 3840965.

Καλή μας όρεξη,
Jane

Στάση στο Μέγαρο Μουσικής. Οι κυρίες ντυμένες με τις γούνες τους και τις πέρλες στα αυτιά, κάνουν την εμφάνιση τους. Στο Σύνταγμα συναντώ τα παιδιά με τα στυλιζαρισμένα μαλλιά, ανάβουν τσιγάρο, πίνουν μπύρες και ποζάρουν με τα skate. Δύσκολες φιγούρες στα σκαλιά της πλατείας. Έφτασα Γκάζι και η περιοχή πάλεται σε ήχους R’n'B. Οι δωδεκάποντες γόβες λυκνίζουν με νάζι τη μέση και τους γοφούς. Η ανοιχτή μπλούζα στο αποτριχωμένο στέρνο του κράχτη, φωνάζει «ξενύχτι με αλκοόλ και χορό στο κλουβί». Ταξί για Περιστέρι. Ο ταρίφας ακούει Μπουγά και καπνίζει καρέλια κασετίνα. Με κοιτάζει από τον καθρέφτη και με νόημα μου λέει «Τώρα, κάνεις εσύ κουμάντο». Στη Καβάλας οι νεαρές μαυρούλες βγαίνουν για το μεροκάματο. Μίνι φούστα, τιγρέ μπλουζάκι, πέδιλο με τακούνι στιλέτο και κατσαρό μαλλί μέχρι τη μέση. Άλλη μια νύχτα στο δρόμο με στημένο σεξαπίλ.

Περπατάω στα στενά της Κλαθμώνος. Ένας άστεγος κάθεται μπροστά από κατάστημα ηλεκτρονικών ειδών. Έχει προσηλώσει το βλέμμα του στην πλάσμα οθόνη. Κάθεται πάνω σε ένα τελάρο, αφωσιομένος. Αμέσως σκέφτομαι οτι πάντα στο σπίτι η τηλεόραση λειτουργεί μόνο σαν λάμψη, μονίμως στο mute. Παίρνω τον πεζόδρομο της Κοραή. Παίζει κοινωνική ταινία απόψε στο Άστυ. Δίπλα σε μια μικρή στοά, δυο τύποι σφίγγουν το λουρί και κρατούν την ένεση στο χέρι. Αρρώστια, κατάρα και πόνος. Στον κάδο επί της Πανεπιστημείου ένας Νιγηριανός ψάχνει με λαχτάρα τον κάδο των σκουπιδιών. Φαγητό ή ρουχα; Θυμήθηκα την εκκαθάριση στη ντουλάπα μου, κάθε χειμώνα και καλοκαίρι. Την χθεσινή πίτσα που πέταξα στα σκουπίδια και κάτι πληρωμένους λογαριασμούς της ΔΕΗ. Με συχαίνομαι, για την αχαριστία μου, τις καταναλωτικές μου συνήθειες και την μίζερη συμπεριφορά μου, κάποιες φορές.

Κάθομαι στο παγκάκι για γρήγορο τσιγάρο και ένας κύριος με ατιμέλητα μούσια, φαρδύ μπουφάν, λίγα δόντια στο στόμα και φωνή τρεμάμμενη, μου ζητάει ένα euro. Ανοίγω το πορτοφόλι και του δίνω 4euro.Με κοιτάει με έκσταση και με έντονο ψεύδισμα μου δίνει ευχές. «Να σε έχει ο Θεός γερή. Να σε χαίρονται οι δικοί σου». Παλίρροια στα μάτια, σβήνω το τσιγάρο, για να με έχει ο Θεός γερή και με ζόρι κρατάω τα σωθικά μου στον ουρανίσκο. Το στομάχι μου πάλι διαμρτύρεται και το οξύ ξεχύνεται στις πλάκες του πεζοδρομίου.

Δεν με αηδίασαν οι εικόνες, αλλά οι πράξεις μου. Σε όλα τα παραπάνω, εγώ που βρίσκομαι; Στα 45τ.μ. του σπιτιού μου, με τα ηχεία στη διαπασών, να σκέφτομαι ένα κακογραμμένο σημείωμα που τινάζει το νευρικό μου σύστημα. Πόσο «μικρή» είμαι, μπροστά στον πόνο αυτής της πόλης;

Δεν έχεις ψάξει την τόλμη που κρύβεται
σε σένα Jane

Τον τελευταίο χρόνο έχω βάλει έναν στόχο. Κάθε χρόνο θα πραγματοποιώ τουλάχιστον ένα ταξίδι εκτός συνόρων. Το 2010 ξεκίνησε με το Βερολίνο. Μια πόλη με ιστορία, λόγω τοίχους και multiculture δρώμενα ή τρόπο ζωής. Επειδή μας αρέσανε τα bar στο Βερολίνο, όπως και στον Χάρη & Πάνο Κατσιμίχα.

Ήπιαμε μπύρες, περπατήσαμε σε χιονισμένα πάρκα, επισκεφτήκαμε το Μουσείο της Περγάμου με συγκίνηση, φάγαμε λουκάνικα με sauce μπύρας, στουμπώσαμε στην πατατοσαλάτα, πήραμε δυνάμεις με πρωινό brezel και παρανομήσαμε στα κόκκινα φανάρια των Γερμανών. Με λίγα λόγια δείξαμε τον τουριστικό και λυγούρη χαρακτήρα μας στην Ευρώπη.

Το Βερολίνο θεωρείται συναισθηματική πόλη, κέντρο τέχνης και κουλτούρας. Τις μέρες αυτές λαμβάνει χώρα η Berlinale, φεστιβάλ κινηματογράφου ως τις 21-2, προλάβετε. Μην ξεχάσετε να επισκεφτείτε την κατάληψη-έργο τέχνης Tacheles, να πίειτε glühwein (καταπολεμά το κρύο), να επισκεφτείτε το Sony Center για ψώνια και θαυμασμό της οροφής του κτηρίου.

Προτινόμενo μέρος για μπύρες, το Mano Cafe στο Νότο της Πόλης, στην Skalltzerstr (@Kreuzberg) με ωραίες μουσικές, χώρο για καπνιστές, ισπανούς ιδιoκτήτες και απίστευτο retro deco. Garage Band (κάτι τέτοιο) και ήχους με βρετανικό στίχο, απολαύσαμε στο Love Lite. Μια παλιά αποθήκη έχει μετατραπεί σε μουσική σκηνή με αρκετό χώρο, μια ντισκομπάλα που θυμίζει 80’s και έναν dj με καλό γούστο. Το μείον της βραδιάς είναι οι Γερμανοί (που λένε οτι είναι φίλοι μας) που πάντα είναι εκτός ρυθμού. Τελικά,το μεσογειακό ταπεραμέντο δεν είναι τυχαίο.

Τι μου άρεσε:
1) Tο χιονισμένο τοπίο!
2) Το φτηνό αλκόολ και ιδιαίτερα το glühwein. Έφτιαξα συκώτι με δαύτο
3) Οι Γερμανοί τρώνε στο metro. Είναι πολύ μπροστά.
4) Που ακόμα ξεχωρίζουμε σαν λαός, σε σχέση με τους Ευρωπαίους.
5) Αρμονία στο νέο και κλασσικό αρχιτεκτονικό ρυθμό.
6) Όλες οι alternative καταστάσεις εδώ καταλήγουν.
7) Μάθαμε ποιός έχει διακοσμήσει το γνωστό club Aquarium. (τον ξέραμε δηλαδή)

Τι δεν μου άρεσε:
1) Πολύ μουντός καιρός, δεν ταιριάζει με τα γούστα μου.
2) Δύσκολη γλώσσα η γερμανική. Ούτε μια λέξη δεν άρθρωσα σωστά.
3) Ο ντόπιος κόσμος στο Βερολίνο δεν είναι μέσα στην τρελή χαρά. Γιατί;
4) H μουσική και ειδικά το ραδιόφωνο στη Γερμανία έχει μείνει πολύ πίσω.

Όλες οι photos είναι χορηγία της katrinpi

Αντίο δρόμοι του Βερολίνου,
Jane

Ποτέ μην πεις ποτέ. Ευχή και κατάρα, είναι αυτή η φράση. Με τον καιρό όλα θα τα λουστείς και το νερό θα είναι παγωμένο (ή μπουζάτο που λένε στα μέρη μου). Οδυσσέας Ιωάννου κάθε απόγευμα στο Μελωδία, ρακές με φίλους, λατρεία για τον ύπνο, «στροφή» στα 29, ρίζα από αρβανίτικο κεφάλι, αφορμές για εκδρομές και στόμα βόθρος. Πόσα ακόμα πλεονεκτήματα μπορείς να βρεις;

Σκέψου το, πριν κάνεις το σημείωμα χίλια κομμάτια και απαρνηθείς τη γειτονιά σου. Τις συμπτώσεις πρέπει να τις μαγκώνεις χωρίς να είσαι μαγκωμένη. Μου χαμογελάει η τύχη ή απλά με περιγελά;

Ψάχνωντας τη λύση,
Jane

H αγαπημένη μας Τάνια, με νέα προσωπική δουλειά, με τίτλο Προσωπογραφία, είναι πάλι επί σκηνής. Ο άνθρωπος που επέβαλλε στον Έλληνα να παρακολουθεί live τα δευτερότριτα, από τις 21:30 το βράδυ και να πηγαίνει νωρίς για ύπνο. Όπως πάντα σκερτσόζα, με αυτοσαρκασμό και απίστευτη χροιά. Μια από τις καλύτερες ερμηνεύτριες της ελληνικής μουσικής σκηνής που δεν έχει χρυσό δίσκο. Ας μην ξεχνάμε πώς ότι λάμπει δεν είναι χρυσός. Έχει την ιδιαιτερότητα να γεμίζει τα live της με μικρές, μεσσαίες και μεγαλύτερες ηλικίες. Έχει παράλληλα το δράμα (καθ’ ότι από τη Δράμα) και την ελπίδα στη φωνή της.

Πληροφορίες
Γυάλινο Μουσικό Θέατρο
Λ. Συγγρού 143
210-9315600
Είσοδος με ποτό 15€ (Δεύτερο ποτό 8€)

Τι μου άρεσε:
1) O πετυχημένος φωτισμός από τον Περικλή Μαθιέλη.
2) Όπως πάντα το «Μαμά Γερνάω» που μας έριξε στα πατώματα.
3) Όταν η Τάνια φωνάζει «λύκε λύκε…» και φυσάει τον καπνό του τσιγάρου με πάθος! Σαν να λέει, «δε σε φοβάμαι».

Τι δεν μου άρεσε:
1) Πολύ βροχή αδερφάκι μου, μουχλιάσαμε.

Τσιγάρο, φίλε
τη φωτιά σου δως μου
κάθισε κοντά μου
λίγο έτσι για να ζεσταθώ απόψε,
Jane

Την παράσταση σκηνοθέτησε η Χριστίνα Δίμιζα, τα κοστούμια επιμελήθηκε η Ευθαλία Θλιβερού,τα σκηνικά ο Φοίβος Σοφικίτης και στις μουσικές η Κατερίνα Πετρουλάκη. Πρόκειται για μια διαφορετική εκδοχή του διαχρονικού παραμυθιού, «Η ωραία Κοιμωμένη». Η Κοιμωμένη του κλασικού παραμυθιού «ξυπνά» στη σημερινή εποχή, εκεί όπου ο κόσμος είναι ανταγωνιστικός και οι νεράιδες μόνο στα όνειρα των πεζών ανθρώπων. Ο θίασος απαρτίζεται από ερασιτέχνες, με ηλικίες 17-24 ετών. Η προσπάθεια και η δουλειά των παιδιών ήταν πραγματικά εντυπωσιακή. Ξεχώρισαν σε ερμηνείες, οι δύο νεράιδες του παραμυθιού, o πρίγκιπας του παραμυθιού και η καταπιεστική μητέρα του.

Τι μου άρεσε:
1) Η Καλαμάτα δεν μας αφήνει ποτέ χωρίς θέατρο.
2) Η πρόεδρος της Πειραματικής Σκηνής. Μια γυναίκα «στα μέσα και στα έξω». Μπράβο της!
3) Το μικρό κοινό που θέλησε να παίξει με το σκηνικό, χωρίς να σκεφτεί το «άγριο βλέμμα» του σκηνογράφου.

Περιμένουμε την Καλαμάτα στην Αθήνα,
Jane